Του Δημήτρη Βενιέρη

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκα το 1964 από γονείς μετανάστες και έζησα τα πρώτα 12 χρόνια μου σε τέσσερα διαφορετικά περιβάλλοντα  καθώς εργαζόμενοι σκληρά στην Γερμανία αδυνατούσαν να φροντίζουν τα παιδιά τους.  Είμαι παντρεμένος, από το 1997 με την οικονομολόγο Μαρία Λαζαρίδου και πατέρας δύο παιδιών 9 και 11 χρόνων αντιστοίχως,  τον Αλέξανδρο και τον Άγγελο. Είμαι πτυχιούχος  του τμήματος μηχανικών τοπογραφίας και γεωοπληροφορικής  από το 1987 χρονιά που ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στη Αθήνα και ολοκλήρωσα την στρατιωτική μου θητεία ως λοχίας του μηχανικού, το 1989.

Η σχέση μου με το ραδιόφωνο ξεκίνησε στα μαθητικά μου χρόνια, αλλά η θέσπιση της ιδιωτικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης με βρήκε από το καλοκαίρι του 1989 στο χώρο της ενημέρωσης. Πολύ σύντομα ήρθε η πρόταση-σταθμός στην επαγγελματική μου διαδρομή από το μεγαλύτερο ραδιοτηλεοπτικό όμιλο της Θεσσαλονίκης και έκτοτε συνεργάστηκα με τα σημαντικότερα  ΜΜΕ της Θεσσαλονίκης, σε πολλά από αυτά από θέσεις  ευθύνης.

Για διάστημα περίπου 10 χρόνων δίδαξα σε δημόσια και ιδιωτικά ΙΕΚ, στα οποία για διάστημα 4 ετών διετέλεσα διευθυντής του τμήματος δημοσιογραφίας . Ήμουν για δέκα χρόνια υπεύθυνος σύνταξης σε περιοδικό Τύπο και πήρα μέρος σε δημοσιογραφικές αποστολές στον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας 1992 και 1996 και στον καταστροφικό σεισμό της Τουρκίας το 1999. Βραβεύτηκα για την ραδιοφωνική μου  εκπομπή στο θεσμό ΧΡΥΣΑ ΚΥΡΗΚΕΙΑ (2002).

Δεκαετία 60, η Ελλάδα μεταναστεύει 

Οι γονείς καθημερινοί άνθρωποι , αγρότες,  βίωναν  τις δύσκολες συνθήκες της επαρχίας τη δεκαετία του 60. Την περίοδο εκείνη  αποφασίζουν να μεταναστεύσουν και σε αυτό συνέβαλε ο άδικος χαμός του πρώτου παιδιού τους σε ηλικία μόλις 8 μηνών. Ήταν η περίοδος της μεγάλης φυγής νέων ανθρώπων σε ευρωπαικές  χώρες (Γερμανία, Βέλγιο κλπ). Στα πρώτα χρόνια ο πατέρας μου εργαζόταν ως  ανθρακωρύχος, ενώ  η μητέρα μου σε εργοστάσια, αλλά και με δεύτερη εργασία ως καθαρίστρια. Το 1964 χρονιά που γεννήθηκα τα πράγματα έγιναν περισσότερο  δύσκολα για εκείνους, καθώς εργάζονταν όλη μέρα και εμένα με φρόντιζε μια γερμανίδα συνταξιούχος.

Λίγο αργότερα το 1965 γεννήθηκε ο αδερφός  μου και αυτό ανάγκασε τους γονείς μου  να πάρουν την απόφαση να με αφήσουν στους γονείς του πατέρα μου στην Αξό Γιαννιτσών  για τέσσερα  χρόνια. Οι εικόνες  εκείνης της περιόδου είναι έντονα χαραγμένες μέσα μου, καθώς ο παππούς ασχολούταν με τη μελισσοκομία, ενώ παράλληλα διατηρούσε έναν μεγάλο στάβλο με πολλά ζώα. Θυμάμαι ακόμη τον «ψαρή» ένα περήφανο και δυνατό άλογο, αλλά και ένα πρωινό που υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας στη γέννα ενός πουλαριού. θυμάμαι σαν χθες  την ημέρα που θέλοντας να δείξω σε συγγενικό πρόσωπο την δουλειά του παππού έκανα το λάθος να ανοίξω μια κυψέλη και δέχτηκα περισσότερα από 8-10 τσιμπήματα στο πρόσωπο. Για μέρες ήταν κλειστά τα μάτια μου, μέχρι να συνέλθω.    

Εκεί πήγα νηπιαγωγείο, με την επιστράτευση ενός αρκουδιάρη, από μέρους της γιαγιάς, καθώς δεν ήθελα για δύο τρεις μήνες να μπαίνω στην αίθουσα. Κατόπιν απειλής  ότι «η αρκούδα τρώει τα παιδιά που δε πάνε σχολείο» το θέμα…τακτοποιήθηκε 

Ο αδερφός μου όλα αυτά τα χρόνια (συνολικά 11) μεγάλωνε στο σπίτι θείου μας στην Νεάπολη Θεσσαλονίκης

Στα πέντε μου, οι γονείς μας αποφάσισαν να μας πάρουν μαζί τους στη Γερμανία. Αυτό, ωστόσο, δεν κράτησε παρά μόνο για ένα χρόνο και έτσι ο αδερφός μου επέστρεψε στη Νεάπολη, ενώ εγώ βρέθηκα να μοιράζομαι τα επόμενα τέσσερα χρόνια μου με τους γονείς της μητέρας μου αυτή τη φορά, στον Παλιό Μυλότοπο  Γιαννιτσών. Τέσσερις  πρώτες τάξεις του δημοτικού σε ένα τριθέσιο πολύ γραφικό κτήριο.

Μια περιπέτεια με την υγεία μου στα 10 μου χρόνια, τρομοκράτησε τον παππού και την γιαγιά και ζήτησαν από τους γονείς μου να με αναλάβουν εκείνοι, αλλά τελικά βρέθηκε η «λύση» να φιλοξενηθώ  και εγώ από τον θείο και την θεία μου στη Νεάπολη. Ήταν η πρώτη φορά που ζήσαμε με τον Κυριάκο κάτω από την ίδια στέγη. Αυτό κράτησε ενάμισι χρόνο, μέχρι να επιστρέψουν οριστικά οι γονείς μας από τη Γερμανία και έτσι εγκατασταθήκαμε ως οικογένεια στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης. Δυτικές συνοικίες, χάσμα με τους γονείς, εύκολος στόχος κομματικών μηχανισμών στην ηλικία εκείνη ώστε να με προσελκύσουν, όπως και έγινε. Μαθητής ενεργός σε όλες τις εκδηλώσεις και παρόν σε δεκαπενταμελή συμβούλια κλπ.

Αίφνης ….ραδιοπειρατής  

Κάπου εκεί προέκυψε και το μικρόβιο  του μικροφώνου. Κάποιος γείτονας, μεγαλύτερος από μένα, είχε «στήσει» ένα υποτυπώδες ραδιοφωνικό στούντιο, με λάμπες, δίπολο  και κασέτες  και κάναμε τα πρώτα μας βήματα στην πειρατική ραδιοφωνία. Καθώς η αστυνομία έψαχνε να βρει τους  ραδιοπειρατές, οι περισσότεροι είχαμε ψευδώνυμα. Πολλοί γνωστοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί της πόλης εξέπεμπαν με διαφορετικά επώνυμα.  Έτσι και εγώ -επηρεασμένος από μια ταινία του Νίκου Κούρκουλου  και καθώς ήταν αγαπημένο πρότυπο των γυναικών- επέλεξα το «Βενιέρης Δημήτρης».   Ήμουν 15-16 χρόνων τότε.

Μετά ήρθε η περίοδος σπουδών μου στην Αθήνα, 1983-1987. Έντονη δράση στα φοιτητικά έδρανα και στις συλλογικές  διαδικασίες.  Το 1987 κατατάχθηκα στον στρατό, στο κέντρο εκπαίδευσης Ναυπλίου, ως σκαπανέας.

Κυρίες και κύριοι υπάρχουν «θέσεις και αντιθέσεις» με τον Δημήτρη Βενιέρη

Επιστρέφοντας  στη Θεσσαλονίκη και πριν ολοκληρώσω τη θητεία μου, βρέθηκα πάνω στο «ξέσπασμα» της ιδιωτικής ραδιοφωνία. Από μια βραδινή εκπομπή λόγου και καθώς τα κατάφερνα πολύ καλά , ο ιδιοκτήτης του (ένας μικρός συνοικιακός τότε σταθμός) μου πρότεινε να οργανώσω πρωινή ενημερωτική ζώνη, όπως και έκανα, με το επώνυμο Βενιέρης πάντα και τίτλο «θέσεις και αντιθέσεις». Δε μπορούσα τότε να φανταστώ ότι αυτό θα ήταν το επάγγελμά μου, το έβλεπα ως μεταβατική περίοδο της ζωής μου.  Μέσα σε ελάχιστους μήνες η εκπομπή κέρδισε μεγάλο μερίδιο στην αγορά, με αποτέλεσμα να έρθει η πρόταση από τους ιδιοκτήτες του συγκροτήματος ράδιο τιβι ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.  Ιδιαίτερος σταθμός για μένα καθώς ήταν το μεγαλύτερο συγκρότημα εκείνη την περίοδο και για πολλά χρόνια.

Δε θα ξεχάσω όταν συνάντησα τον ιδιοκτήτη Γιώργο Καραβασίλη. Είχα αφήσει μια μηχανή τσόπερ έξω από το στούντιο και εμφανίστηκα με μακριά μαλλιά, μούσι και ντύσιμο «φρικιού». Περίμενα ώρα σε έναν καναπέ και όταν τον ρώτησα πότε θα μιλήσουμε, μου απάντησε : «ποιός είσαι», ο Βενιέρης του είπα και με κοίταξε περίεργα. Με άκουγε σε  εκπομπές μου αλλά δεν είχε σχηματίσει αυτή την εικόνα για  μένα. Η πρόταση του ήταν Ιούνιο του 1990, «κουρεύεσαι, χτενίζεσαι, ευπρεπίζεσαι και πιάνεις δουλειά». Έτσι ξεκινήσαμε και όταν του είπα ότι το Βενιέρης είναι ψευδώνυμο και πρέπει να χρησιμοποιώ το Βελόπουλος, μου είπε «εγώ Βενιέρη θέλω, αυτόν γνωρίζει ο κόσμος». Έτσι διατήρησα το επώνυμο το οποίο τακτοποίησα το 1992 σε όλα μου τα δημόσια έγγραφα στα οποία αναφέρονται και τα δυο επώνυμα. (διαβατήριο, ταυτότητα κλπ). 

Μια διαδρομή γεμάτη μικρές και μεγάλες επιτυχίες

Έκτοτε, γρήγορη εξάπλωση της ιδιωτικής ραδιοφωνίας επέτρεψε να αναπτύξω την άνεση στον λόγο και την τεκμηρίωση των απόψεών μου κάτι το οποίο βρήκε τεράστια ανταπόκριση. Το «πέρασμα» μου και στα τηλεοπτικά πλατό απογείωσαν την δημοτικότητά μου και πολύ γρήγορα βρέθηκα στην πρώτη τριάδα των δημοσιογράφων του ηλεκτρονικού τύπου, με αποκλειστικότητες και συνεντεύξεις σπουδαίων προσωπικοτήτων.

Το 1997 η διεύθυνση της δημόσιας ραδιοφωνίας της ΕΡΤ 3 μου έκανε την τιμητική πρόταση να μου αναθέσει την πρωινή ζώνη του ραδιοφώνου, τα ποσοστά της οποίας απογειώθηκαν πολύ γρήγορα. Το 1999 ήρθε η ώρα της αναβάθμισης του ραδιοτηλεοπτικού ομίλου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και πολύ γρήγορα η κεντρική διοίκηση του ομίλου Αντ1 με επέλεξε και μου ανέθεσε τα καθήκοντα διευθυντή ειδήσεων και ενημέρωσης. Για διάστημα 6 χρόνων είχα την επιμέλεια και παρουσίαση ενημερωτικής εκπομπής με πολιτικό περιεχόμενο στη δημοτική τηλεόραση Θεσσαλονίκης.

Η άριστη σχέση μου με τους ακροατές και τηλεθεατές, βοήθησε ώστε να θητεύσω για δύο χρόνια σε δημόσιο ΙΕΚ και ακολούθως με τη ιδιότητα διευθυντή τμήματος δημοσιογραφίας σε ιδιωτικό ΙΕΚ. Κοινός τόπος η ικανοποίηση γονέων που ήθελαν να διδάσκω στα παιδιά τους.

Η «περιπέτεια» της ΕΡΤ το 2013

Έζησα από μέσα τα γεγονότα της περιόδου εκείνης, στη διάρκεια της οποίας οι συνδικαλιστές της δημόσιας τηλεόρασης «είδαν» τον αντίπαλο τους στο Μέγαρο Μαξίμου το οποίο με συνεχείς στάσεις εργασίας και απεργιακές κινητοποιήσεις πολέμησαν. Και ήτα απόγευμα Τρίτης 11 Ιουνίου, όταν αποχαιρετήσαμε τους τηλεθεατές μας. Γνωρίζαμε ότι εκείνη τη νύχτα θα έπεφτε ο διακόπτης και η ευχή μου στην τελευταία  μου εκπομκπή ήταν «καλό απόγευμα, ίσως τα πούμε αύριο την ίδια ώρα». Φυσικά δεν τα είπαμε ποτέ, καθώς όλα μπήκαν σε μια γκρίζα διαδρομή που κράτησε πολλούς μήνες.

Στη μοναδική μου συμμετοχή σε γενική συνέντευξη είχα πάρει το λόγο και ξεκαθάρισα πως προσωπικά «ευχαριστώ τη δημόσια ραδιοτηλεόραση για την ευκαιρία που μου έδωσε επί 16 χρόνια να ασκώ ανεπηρέαστα το επάγγελμά μου». Πέρασαν αρκετοί μήνες από τότε και πολλοί εργαζόμενοι (?) ήταν υποχρεωμένοι να στιβάζονται σε χώρο ακατάλληλο, στον οποίο δε μπορούσαν να εργαστούν, χωρίς να ευθύνονται οι ίδιοι. Και καθώς δεν έμαθα στην ζωή μου να πληρώνομαι χωρίς να εργάζομαι είχα υποβάλει την παραίτησή μου από την ΕΡΤ (ο μοναδικός σε όλη τη χώρα).

Δε θα λησμονήσω ποτέ τρην αντίδραση του διευθυντή ανθρώπινου δυναμικού της εταιρείας στον οποίο κάλεσα γιατί «βρήκα» χρήματα στο λογαριασμό μου τα οποία δε γνώριζα πως προέκυψαν. Μετά έμαθα ότι για τρεις συνεχόμενους μήνες το λογιστήριο μου κατέθετε κανονικά τους μισθούς, παρόλο που είχα εγγράφως υποβάλει παραίτηση. Δε χωρούσε στο μυαλό κανενός παραίτηση εργαζομένου σε εκείνη τη συγκυρία της απόλυτης κρίσης. Είπα στον εμβρότητο κύριο «αγαπητέ παραιτήθηκα από την ΕΡΤ και θέλω να μου πείτε πως θα επιστρέψω τα χρήματα που μου καταθέσατε», όπως και έκανα.

Ήρθε ο focus, η πόλη ακούει.. «λογική» 

Μετά από όλα αυτά τρεις άνθρωποι έβαλαν τα χρήματά τους και «χτίσαμε» το πληρέστερο ενημερωτικό ραδιόφωνο της πόλης, με απόλυτα στοιχεία πλουραλισμού και ελεύθερης έκφρασης. Το εγχείρημα πέτυχε και αγκαλιάστηκε από το κοινό της Βόρειας Ελλάδας, στην οποία δεν υπήρξε ανάλογη επένδυση τα τελευταία 20 χρόνια. Η επιλόγή ήταν πάντα τα μουσικά η ψυχαγωγικά  ραδιόφωνα. Ήταν η πρώτη φορά που με μεγάλο ρίσκο έγινε αυτό το «άνοιγμα» στην ενημέρωση.

Στη δική μου ζώνη κοντρα στο κλίμα της εποχής, υπηρετήσαμε τη λογική και το αυτονόητο, με μεγάλο προσωπικό κόστος, καθώς με πολλή ευκολία «αγανακτισμένοι, προοδευτικοι κλπ)  εξαπέλυσαν χαρακτηρισμούς και ύβρεις. Τελικώς ο τρόπος σκέψης μου δικαιώθηκε στη συνείδηση των περισσοτέρων και η πρωινή ζώνη πήρε και διαθέτει μεγάλο μερίδιο στην αγορά               

Η πολιτική ήταν πάντα στη «γειτονιά» μου

Υπηρετώντας τα τελευταία 15 χρόνια φιλελεύθερες ιδέες και βιώνοντας το ρυθμό της πραγματικής οικονομίας, με πάθος μοιραζόμουν τις απόψεις μου και ισορροπούσα μεταξύ ενημέρωσης και  κοινωνικής-πολιτικής παρέμβασης. Ωστόσο ουδέποτε εξυπηρέτησα πολιτικά πρόσωπα και κόμματα μέσα από τη δουλειά μου. Η εκλογή του Κ Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ -έχοντας σαφές πλαίσιο μεταρρυθμίσεων- με την παράλληλη απογοήτευση από τους πειραματισμούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, ήταν  τα βασικά στοιχεία της συμφωνίας να τεθώ υποψήφιος με τη ΝΔ στην Α περ Θεσσαλονίκης.         

       

 

ΠΗΓΗ