Ο ρόλος του Μάθιου Νίμιτς στην μακροχρόνια σύγκρουση μεταξύ της Ελλάδας και του βόρειου γείτονα της μπορεί θεωρητικά να φαίνεται ότι είναι αυτή ενός αμερόληπτου διαμεσολαβητή, αλλά οι δραστηριότητές του τόσο στο παρόν όσο και στο παρελθόν και οι πολλές συγκρούσεις συμφερόντων του υποδηλώνουν κάτι το διαφορετικό.

Του Μιχάλη Νευραδάκη

Μετάφραση: Παναγιώτης Χατζηπλής, Ανδρέας Ι. Δημούτσος

Αρχική δημοσίευση και παραπομπές: http://bit.ly/2WVSQ2G

  • Ο Νίμιτς έκανε την πρακτική του στη νομική κάτω από τον δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ (Supreme Court) Τζων Μαρσαλ Χάρλαν ΙΙ, ο οποίος ήταν συνιδρυτής ενός οργανισμού που προωθούσε την ευγονική και διατηρούσε σχέσεις με τους Ναζί πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

  • Η διπλωματική του καριέρα άρχισε κατά την προεδρία του Λίντον Β. Τζόνσον, στην διάρκεια της οποίας έλαβε χώρα το υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα του 1967 που έφερε την στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα.

  • Η νομική σταδιοδρομία του Νίμιτς περιέλαβε θέσεις συνεταίρου (partner) σε δικηγορικές εταιρίες που εκπροσωπούσαν εταιρείες όπως οι Goldman Sachs και η J.PMorgan Chase.

  • Ο Νίμιτς ήταν υπεύθυνος για τις Ελληνοτουρκικές και Ανατολικομεσογειακές υποθέσεις στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ μεταξύ του 1977-1981. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, άρθηκε το Αμερικανικό εμπάργκο όπλων προς την Τουρκία.

  • Ο Νίμιτς πρότεινε το «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» ως προσωρινό όνομα για τον βόρειο γείτονα της Ελλάδας το 1995, αλλά στη συνέχεια χρησιμοποίησε αυτό το όνομα ενάντια στην Ελλάδα, δηλώνοντας μέχρι πρόσφατα ότι η Ελλάδα έχει ήδη δεχτεί ένα όνομα χώρας που περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία».

  • Ο Νίμιτς είναι ο πρώην Ανώτερος Εκτελεστικός Διευθυντής (COO) της General Atlantic LLC, η οποία ήταν μέτοχος της Δανικής Saxo Bank, και λειτουργούσε θυγατρική της Τράπεζα στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή που ο Νίμιτς ήταν ο «ουδέτερος ειδικός διαμεσολαβητής» του ΟΗΕ μεταξύ Ελλάδας και «ΠΓΔΜ».

  • Ο Νίμιτς είναι θεματοφύλακας του Πανεπιστημίου της Κεντρικής Ευρώπης (CEU), με έδρα τη Βουδαπέστη, το οποίο ιδρύθηκε από τον Τζορτζ Σόρος.

  • Ο Νίμιτς είναι ιδρυτικό στέλεχος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (Centre for Democracy and Reconciliation in Southeastern Europe, CDRSEE), με έδρα τη Θεσσαλονίκη, το οποίο τρέχει το «Πρόγραμμα Κοινής Ιστορίας»(“Joint History Project”). Το πρόγραμμα αυτό, μεταξύ άλλων, δημοσιεύει σχολικά βιβλία ιστορίας που προωθούνται σε κυβερνήσεις σε όλα τα Βαλκάνια. Τα βιβλία αυτά αναγνωρίζουν τον βόρειο γείτονα της Ελλάδας ως «Μακεδονία» και αναπαράγουν εθνικιστικά ποιήματα της χώρας αυτής.

  • Στο πλαίσιο της συμφωνίας των Πρεσπών με τη μεσολάβηση του Νίμιτς, οι δύο χώρες είναι υποχρεωμένες να αλλάξουν τα βιβλία της ιστορίας που χρησιμοποιούν στα σχολεία τους για να αφαιρέσουν τις «σοβινιστικές» αναφορές στην Μακεδονία.

  • Το CDRSEE χρηματοδοτείται από το Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ευρώπης (CEU) και τα ιδρύματαOpen Society (Ανοικτή Κοινωνία) του Τζορτζ Σόρος, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος έχει προσφέρει χρηματοδότηση σε έναν οργανισμό που ιδρύθηκε από τον υποτιθέμενο «ουδέτερο» διαμεσολαβητή μεταξύ Ελλάδας και «ΠΓΔΜ» στο ονοματολογικό πρόβλημα της Μακεδονίας.

  • Ο Δήμος Θεσσαλονίκης, υπό την δημαρχία του Γιάννη Μπουτάρη, είναι άλλος ένας χρηματοδότης του CDRSEE.

  • Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου FP, ο οποίος δημοσιεύει το περιοδικό Foreign Policy που πρόσφατα πρότεινε να τιμηθεί ο Τσίπρας με βραβείο Νόμπελ για τη συμφωνία της «Βόρειας Μακεδονίας», είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΜΚΟ «IREX», που είναι επίσης χρηματοδότης του δημιουργηθέντος από τον Νίμιτς, CDRSEE.

  • Ο Νίμιτς είναι μέλος του συμβουλίου των συμβούλων της Εθνικής Επιτροπής για την Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική (National Committee on American Foreign PolicyNCAFP), της οποίας η αντιπρόεδρος Νανσυ Σοντερμπεργκ (Nancy ESoderberg) είναι πρώην αντιπρόεδρος του οργανισμού Ομάδα Διεθνών Κρίσεων (ICG – International Crisis Group). Το ICG πρότεινε το 2011 την ονομασία «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» για τον βόρειο γείτονα της Ελλάδας. Η ICG περιλαμβάνει μεταξύ των μελών του διοικητικού συμβουλίου της τον ΤζορτζΣορος και τον γιο του Αλεξάντερ Σόρος.

  • Ο Τσίπρας παραδέχτηκε σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι η συμφωνία «Βόρεια Μακεδονία» στάλθηκε στον Νίμιτς για «διορθώσεις». Ποιες «διορθώσεις» έγιναν και γιατί;

  • Τελικά, είναι ο Νίμιτς πραγματικά αμερόληπτος στο ρόλο του ως διαμεσολαβητής στη ονοματολογική διαμάχη της Μακεδονίας;

Εισαγωγή


Υποτίθεται ότι πρέπει να πιστέψουμε ότι ολόκληρος ο κόσμος χαίρεται για το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας και ο ομόλογός του στην «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» Ζόραν Ζάεφ έχουν καταλήξει σε συμφωνία στην οποία θα αναγνωριστεί η βόρεια γείτονας της Ελλάδας ως «Βόρεια Μακεδονία». 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, και το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ είναι ενθουσιασμένοι, ενώ το περιοδικό Foreign Policy έσπευσε να θέσει την αστεία πρόταση να απονεμηθεί στον Τσίπρα το βραβείο Νόμπελ.

Υποτίθεται ότι πρέπει να πιστέψουμε ότι η συμφωνία αυτή είναι συνολικά θετική για τις δύο χώρες και για όλη την ανθρωπότητα, θέτοντας τέλος σε μια διαμάχη που συνεχίζεται από την ατυχή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την «ανεξαρτητοποίηση» της λεγόμενης «Μακεδονίας» το 1991.

 

Από το 1994, ο διπλωμάτης που έχει επιφορτιστεί με τη διαμεσολάβηση για την εύρεση λύσης στη διαμάχη μεταξύ των δύο χωρών είναι ένας άνθρωπος με το όνομα Μάθιου Νίμιτς (Matthew Nimetz). Αφού αρχικά διορίστηκε από την προεδρία Κλίντον ως ειδικός επιτετραμμένος για το θέμα το 1994, ο Νίμιτς εξακολούθησε στην συνέχεια να ασχολείται ως διαμεσολαβητής του ΟΗΕ από το 1999 και μετά.

Όταν ένας διπλωμάτης διορίζεται ως «διαμεσολαβητής» σε μια σύγκρουση ή διαμάχη μεταξύ δύο χωρών, κάποιος τείνει να υποθέσει ότι ο εν λόγω διπλωμάτης είναι ουδέτερος και αμερόληπτος, χωρίς να συντάσσεται με κανένα από τα δύο αντίπαλα μέρη. Συμβαίνει όμως αυτό με τον Μάθιου Νίμιτς στην περίπτωση της διαμάχης για το ονοματολογικό της ΠΓΔΜ; Και ποιος ακριβώς είναι ο Μάθιου Νίμιτς και ποιο το παρελθόν του; 

Οι επόμενες παράγραφοι θα είναι άκρως αποκαλυπτικές για αυτό. 

 

 

Πρώτα βήματα-Ξεκίνημα στη «διπλωματία»

Σύμφωνα με τη βιογραφία του Νίμιτς, γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης από μια εβραϊκή οικογένεια το 1939 και αποφοίτησε από το Κολλέγιο Ουίλιαμς (Williams College), ένα μικρό ιδιωτικό κολέγιο που βρίσκεται στην πολιτεία της Μασαχουσέτης, το 1960. 

Αυτά τα μικρά κολέγια είναι τα αγαπημένα του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών για την πρόσληψη μελλοντικών διπλωματών. Οι τυπικοί απόφοιτοί τους χαρακτηρίζονται ως καλά διαβασμένοι και προφανώς «ιδεαλιστές» νέοι που θέλουν να «αλλάξουν τον κόσμο» (αλλά φαινομενικά, πάντοτε μέσα στα όρια του υπάρχοντος συστήματος).

Ο Νίμιτς συνέχισε αμέσως μετά τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με υποτροφία του Προγράμματος Ρόουντς (Rhodes Scholar), το οποίο ίδρυσε ο ρατσιστής αποικιοκράτης Σέσιλ Ρόουντς (Cecil Rhodes). 

Ακολούθως σπούδασε νομική στο Χάρβαρντ, όπου ήταν και εκδότης της Νομικής Επιθεώρησης του Χάρβαρντ (Harvard Law Review), θέση που αργότερα είχε και ο Μπαράκ Ομπάμα.

Μετά την αποφοίτηση του από το Χάρβαρντ, ο Νίμιτς ξεκίνησε μια διετή νομική θητεία υπό τον Δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ Τζον Μαρσαλ Χαρλαν ΙΙ (John Marshall Harlan II), γιο του Τζον Μέιναρντ Χαρλαν (John Maynard Harlan), ο οποίος ήταν επίσης Δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ για περισσότερο από τρεις δεκαετίες και θεωρείται ένας από τους πιο επιφανείς δικαστές στην ιστορία του δικαστηρίου. 

Ο Χαρλαν II και ο Νίμιτς φοίτησαν στο ίδιο κολλέγιο στην Οξφόρδη, το Κολέγιο Μπάλιολ (Balliol College), στους απόφοιτους του οποίου περιλαμβάνονται επίσης ο περίφημος Άγγλος οικονομολόγος και φιλόσοφος Ανταμ Σμιθ (Adam Smith) και ο (μέχρι πρόσφατα) υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, Μπόρις Τζόνσον (Boris Johnson).

Αξίζει να εξεταστεί ποιος ήταν ο Χαρλαν II. Το 1937, ο Χαρλαν II ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του περιβόητου Pioneer Fund (Ταμείου Πρωτοπορίας), διαβόητου για την προώθηση της ευγονικής – μια πρακτική που προωθούνταν από το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας και από πολλούς στη Βόρεια Αμερική εκείνη την εποχή. Τουλάχιστον δύο άλλα ιδρυτικά μέλη του Pioneer Fundo Ουίκλιφ Πρέστον Ντρέιπερ (Wickliffe Preston Draper) και o Χάρυ Λάφλιν (Harry Laughlin), φαίνεται να διατηρούσαν τουλάχιστον κάποιους δεσμούς με το ναζιστικό καθεστώς. 

Ο Ντρέιπερ συναντήθηκε με κορυφαίους υποστηρικτές της ευγονικής κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στη ναζιστική Γερμανία το 1935 και εξέφρασε με ενθουσιασμό την υποστήριξή του για την ιδέα, ενώ στον Λάφλιν απονεμήθηκε τιμητικός διδακτορικός τίτλος από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης λιγότερο από ένα χρόνο μετά την ψήφιση των Φυλετικών Νόμων της Νυρεμβέργης (Nuremberg Race Laws)

Πράγματι, ο Λάφλιν φέρεται να έχει δηλώσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Τρίτο Ράιχ μοιράζονται «μια κοινή αντίληψη της … πρακτικής εφαρμογής» των ευγονικών αρχών «στα φυλετικά χαρίσματα και … τη φυλετική υγεία».


Ένα άλλο ιδρυτικό μέλος του Pioneer Fund, ο Φρέντερικ Οσμπορν (Frederick Osborn), έγραψε το 1937 ότι ο ναζιστικός νόμος για την Πρόληψη Κληρονομικών Ασθενειών στους Απογόνους (Prevention of Hereditarily Diseased Offspring) ήταν «το πιο συναρπαστικό πείραμα που είχε ποτέ δοκιμαστεί». Ακόμα ένα άλλο ιδρυτικό μέλος του Pioneer Fund, ο Μάλκολμ Ντόναλντ (Malcolm Donald), ήταν επίσης πρώην συντάκτης της Νομικής Επιθεώρησης του Χάρβαρντ. 

Βλέπετε κάποιο κοινό μοτίβο; Κάποιος βέβαια θα μπορούσε να αναρωτηθεί γιατί ο Νίμιτς, ένας Εβραίος, ένιωθε άνετα να εργάζεται για έναν Δικαστή που ήταν ιδρυτικό μέλος μιας οργάνωσης που ήταν τόσο κοντά στο ναζιστικό καθεστώς (το οποίο όπως και η πολιτική της ευγονικής ήταν κατά των Εβραίων).

Αμέσως μετά τη θητεία του στο Ανώτατο Δικαστήριο το 1967, ο Νίμιτς κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση στη προεδρεία του Λίντον Β. Τζόνσον (Lyndon B. Johnson), αρχικά ως μέλος του προσωπικού του για την εσωτερική πολιτική. 

Είναι σαφές ότι ο Νίμιτς δεν πρέπει να αγχώθηκε πολύ όσον αφορά την αναζήτηση εργασίας. Τι συνέβη όμως το 1967; 

Αυτή ήταν η χρονιά κατά την οποία οι ΗΠΑ και η υποστηριζόμενη από την Δύση στρατιωτική χούνταανέτρεψε τη δημοκρατική κυβέρνηση της Ελλάδας.

Για να πάρει κανείς μια αίσθηση για τις θέσεις του Λίντον Τζόνσον ως προς τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, δεν χρειάζεται να κοιτάξει παραπέρα από το περίφημο ξέσπασμα του προς τον τότε Έλληνα πρεσβευτή το 1965, όταν ο τελευταίος απέρριψε το σχέδιο του Τζόνσον για τον χωρισμό της Κύπρου σε Ελληνικό και Τουρκικό τμήμα, ως λύση των συνεχιζόμενων διαφορών μεταξύ των δύο χωρών:

Γάμησε (Fuck) το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμά σας. Η Αμερική είναι ένας ελέφαντας. Η Κύπρος είναι ένας ψύλλος. Η Ελλάδα είναι ένας ψύλλος. Εάν οι δυο αυτοί ψύλλοι συνεχίσουν να τσιμπάν τον ελέφαντα, μπορεί και να βγουν από τη μέση … Πληρώνουμε πολλά ωραία αμερικάνικα δολάρια στους Έλληνες, κ. Πρέσβη. Αν ο πρωθυπουργός σου μου κάνει κήρυγμα για δημοκρατία, κοινοβούλια και συντάγματα, ο ίδιος, το κοινοβούλιο του και το Σύνταγμά του μπορεί να μην υπάρχουν για πολύ … Μη ξεχάσετε να πείτε στον γέρο-Παπά…πως τον λένε (εννοώντας τον Έλληνα Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου), τι σας είπα.

«Γάμησε το Κοινοβούλιο σου και γάμησε το Σύνταγμά σου.» 

Αυτή είναι η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε από τον λεγόμενο «ηγέτη του ελεύθερου κόσμου» και «ήρωα του προοδευτισμού» Λίντον Β. Τζόνσον, προς την Ελλάδα σε σχέση με ένα άλλο θέμα εθνικής σημασίας. 

Τότε το θέμα ήταν ο τεμαχισμός της Ελληνικής επικράτειας, σήμερα με το θέμα της Μακεδονίας, γίνεται ο τεμαχισμός της Ελληνικής ιστορίας και της πολιτιστικής ταυτότητας και η εφεύρεση μιας νέας εθνικότητας, γλώσσας και εθνότητας από το πουθενά, εννοιών που φαινομενικά όμως τώρα είναι «ρατσιστικό» και «σοβινιστικό» να αρνηθεί.

Βεβαίως, δύο χρόνια μετά την έκρηξη του Τζόνσον, ήρθε στην εξουσία στην Ελλάδα η χούντα, ένα στρατιωτικό καθεστώς, το οποίο, με την απόπειρα ανατροπής της Κυπριακής Κυβέρνησης το 1973 άνοιξε την πόρτα για την τουρκική εισβολή και κατοχή σχεδόν του 40% του νησιού, κάτι που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αυτός ακριβώς ήταν ο τεμαχισμός για τον οποίο φώναζε ο Τζόνσον μέσα στην έκρηξή του.

Σαν μια σύντομη παρατήρηση εδώ, αξίζει να σημειωθεί ότι ο ψεύτο-σωτήρας Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος επέβαλε την λιτότητα ως υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, διατηρώντας παράλληλα ένα «ριζοσπαστικό» και «εναντίον της λιτότητας» προσωπείο για τα μάτια του κόσμου, προσκλήθηκε να περάσει τα δυο χρόνια πριν τον πολιτικό διορισμό του, ως «επισκέπτης καθηγητής» στη Σχολή Δημοσίων Θεμάτων Λύντον B. Τζόνσον (Lyndon B. Johnson School of PublicAffairsLBJ) στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν (όπου συμβαίνει επίσης και ο γραφών να έχει εκπονήσει και τη διδακτορική του διατριβή). 

Ο Βαρουφάκης ήταν ο δεύτερος πιο υψηλά αμειβόμενος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, με μισθό 100.000 δολαρίων (περισσότερο από πολλούς καθηγητές πλήρους απασχόλησης), σύμφωνα με στοιχεία που ήταν διαθέσιμα στο κοινό την εποχή εκείνη στο περιοδικό Texas Tribune. Ο Βαρουφάκης έφτασε στο Τέξας μέσω του οικονομολόγου Τζέιμς Γκαλμπρειθ (James Galbraith), επίσης μέλους της ίδιας σχολής. (κρατήστε υπόψη αυτό το όνομα για αργότερα). 

Φυσικά, και ο Βαρουφάκης υποστηρίζει έναν συμβιβασμό στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, φτάνοντας μέχρι το σημείο να το χαρακτηρίσει ως «πατριωτική υποχρέωση» για την Ελλάδα. Τι έκπληξη!

Επιστρέφουμε όμως ξανά στον Νίμιτς, ο οποίος παρέμεινε μέρος της Προεδρίας Τζόνσον για δύο χρόνια, πριν μετακινηθεί στον ιδιωτικό τομέα και ειδικότερα στη μεγάλη δικηγορική εταιρεία Σιμσον, Θατσερ & Μπαρτλετ (Simpson Thacher & Bartlett). 

Η εταιρία έχει σήμερα έντεκα γραφεία και έσοδα άνω του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων ετησίως και διατηρεί μακροχρόνιες σχέσεις με εταιρίες όπως οι JP Morgan Chase, Goldman Sachs, Bank of America(τράπεζες για τις οποίες «ο άνθρωπος του λαού» Μπαράκ Ομπάμα είπε ότι ήταν «πολύ μεγάλες για να πέσουν έξω», το Αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών και πιο πρόσφατα η Microsoft, η Google και το Facebook οι οποίες δηλώνουν προασπιστές της λεγόμενης «δικτυακής ουδετερότητας» (“net neutrality«)ενώ ταυτόχρονα συστηματικά επιβάλλουν λογοκρισία στο διαδίκτυο.

Ενώ εργαζόταν πλέον στον ιδιωτικό τομέα, ο Νίμιτς συνέχισε να ασχολείται με την πολιτική. 

Για παράδειγμα, το 1974 και το 1975, ο Νίμιτς εργάστηκε στην προεκλογική εκστρατεία του Χιου Κάρευ(Hugh Carey), ο οποίος λίγο μετά θα γίνει κυβερνήτης της Πολιτείας της Νέας Υόρκης και το 1981 θα παντρευτεί την πλούσια Ελληνοαμερικανίδα μεγιστάνα των ακινήτων Ευαγγελία Γουλέτα (Evangeline Gouletas). Ο Κάρευ έγινε αργότερα ειδικός σύμβουλος του προέδρου Μπιλ Κλίντον.

Μεταξύ του 1975 και του 1977, ο Νίμιτς ήταν Επίτροπος της Λιμενικής Αρχής της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϋ (Port Authority of New York and New Jersey). 

Για όσους δεν ξέρουν ποια ακριβώς είναι η Λιμενική Αρχή να πούμε ότι είναι ο ιδιοκτήτης των τριών διεθνών αεροδρομίων της περιοχής της Νέας Υόρκης (JFK, LaGuardia και Newark Liberty), λειτουργεί τα λιμάνια της περιοχής της Νέας Υόρκης και ήταν ιδιοκτήτης του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου (WorldTrade Center) μέρος του οποίου ήταν οι Δίδυμοι Πύργοι και σήμερα είναι ο ιδιοκτήτης του ψηλότερου ουρανοξύστη που χτίστηκε στη θέση τους του One World Trade Center (Kέντρο Παγκόσμιου Εμπορίου 1). 

Όταν ο Νιμιτς πήγε στη Λιμενική Αρχή το 1975, οι Δίδυμοι Πύργοι είχαν μόλις ολοκληρωθεί κατασκευαστικά και βρίσκονταν στη φάση της εμπορικής ανάπτυξης και της κατοίκησης. Τα αεροδρόμια και τα λιμάνια συνδέονται με το εμπόριο και το εμπόριο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη γεωπολιτική.

Η σχέση του Νίμιτς με την Λιμενική Αρχή αναθερμάνθηκε πιο πρόσφατα, όταν το 2007 ο τότε κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, Ελιοτ Σπίτσερ (Eliot Spitzer), ένας ακόμα απόφοιτος της Νομικής του Χάρβαρντ και εκδότης της Νομικής Επιθεώρησης όπως ο Νίμιτς, όρισε τον Νίμιτς να υπηρετήσει και πάλι ως Επίτροπος της Πολιτείας στην Λιμενική Αρχή. 

Μετά τον δημόσιο εξευτελισμό του Σπίτσερ (ο οποίος είχε αποκτήσει φήμη ως άτεγκτος κυνηγός των μεγάλων τραπεζών όταν ήταν νωρίτερα εισαγγελέας της Νέα Υόρκης και κάποτε περιέγραψε τον εαυτό του και ως «fucking steamroller»αναφερόμενος στην διάθεση του να…πατήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους) με ένα ροζ σκάνδαλο και την επακόλουθη παραίτησή του, η υποψηφιότητα του Νίμιτς για τη θέση αυτή δεν προχώρησε.

Το 1977, ο Νίμιτς διορίστηκε από τη προεδρία του Τζίμι Κάρτερ (Jimmy Carter), ως Σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, υπό τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Σάιρους Βανς (Cyrus Vance). Ποιος ήταν ο Σάιρους Βανς

Ο Βανς διετέλεσε επίσης μέλος της προεδρίας Τζόνσον μαζί με τον Νίμιτς, ήταν μέλος της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission) και αργότερα υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο της IBM, της αεροπορικής εταιρίας Παναμέρικαν (Pan American World Airways), της τράπεζας Manufacturers Hanover Trust, της χαλυβουργίας US Steel και της εφημερίδας Νιου Γιορκ Ταιμς (New York Times), ως θεματοφύλακας του Πανεπιστημίου Γέιλ (Yale Corporation), ως Πρόεδρος του Συμβουλίου του Ιδρύματος Ροκφέλερ (Rockefeller Foundation), και αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων (Council on Foreign Relations). 

Ο Βανς είχε επίσης ασκήσει δικηγορική στην εταιρία Σιμπσον, Θατσερ & Μπαρτλετ (Simpson Thacher & Bartlett), όπως ακριβώς και ο Νίμιτς. Ο γιος του Βανς είναι σήμερα περιφερειακός Εισαγγελέας για το Μανχάταν της Νέας Υόρκης. 

Ο Βανς έπαιξε και αυτός το δικό του σημαντικό ρόλο στις ελληνικές υποθέσεις, πιο συγκεκριμένα το 1967 όταν σε μια διαμάχη μεταξύ Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων απέτρεψε τη σύγκρουση αλλά η διαπραγμάτευση ήταν προς όφελος των Τούρκων με την απομάκρυνση Ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο. 

 

Αλλά ποιες ήταν οι αρμοδιότητες του Νίμιτς στο υπουργείο Εξωτερικών μεταξύ του 1977 και του 1981; Περιελάμβαναν το Κυπριακό και τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις

Γιατί είναι όμως αυτό σημαντικό; Το 1978, υπό την εποπτεία του Νίμιτς ως αξιωματούχου της προεδρίας Κάρτερ υπεύθυνου για τις Ελληνοτουρκικές και ανατολικο-μεσογειακές υποθέσεις, άρθηκε το Αμερικανικό εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας. Αυτό το εμπάργκο είχε επιβληθεί το 1975 μετά την παράνομη εισβολή της Τουρκίας και κατοχή του σχεδόν 40% της Κύπρου.


Είναι επίσης ενδιαφέρον να ρίξουμε μια ματιά σε άλλα θέματα υπό την αρμοδιότητα του Νίμιτς κατά τη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Εξωτερικών, στα οποία περιλαμβάνονταν τα συνοριακά θέματα ΗΠΑ-Μεξικού (κρατήστε το αυτό, καθώς και τον προηγούμενο ρόλο του Νίμιτς στη Λιμενική Αρχή της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσι) και τέλος οι διαπραγματεύσεις για τον καθεστώς της Μικρονησίας

Πώς κατέληξαν αυτές οι διαπραγματεύσεις; Ας ακούσουμε την άποψη της συνεργάτιδας μας Ντέμπορα Μπέρμαν Σαντάνα (Déborah Berman Santana), πρώην καθηγήτρια Γεωγραφίας και Εθνικών Σπουδών στο Κολέγιο Μιλλς (Mills College) στο Οουκλαντ (Oakland) της Καλιφόρνιας:

«Οι ΗΠΑ άφησαν να σέρνονται οι διαπραγματεύσεις για τη Μικρονησία για πάνω από 20 χρόνια, αρκετό καιρό για να διαλυθούν τα σχέδια για μια ανεξάρτητη Ομοσπονδία με κυριαρχία στον περιβάλλοντα ωκεανό (κάτι που οι ΗΠΑ ήταν κατηγορηματικά αντίθετες), να χωρίσουν τους Μικρονήσιους σε δήθεν «ομόσπονδες πολιτείες» χωρίς καμία κυριαρχία αλλά ψήφους στον ΟΗΕ, εξαγορές ντόπιων συνεργατών και δολοφονίες ηγετών, τορπιλίζοντας τις διεκδικήσεις αποζημιώσεων για πυρηνικές δοκιμές κ.λπ.»

Επομένως μπορεί κανείς να διερωτηθεί εάν ο ρόλος του Νίμιτς ήταν όχι να επιλύσει τις διαφορές αλλά να τις διαιωνίσει, τουλάχιστον μέχρις ότου ένα από τα μέρη να έχει αποδυναμωθεί αρκετά.

 

Μετά τη θητεία του στη προεδρία Κάρτερ, ο Νίμιτς επέστρεψε στον ιδιωτικό τομέα για τα επόμενα 19 χρόνια, δουλεύοντας για μια άλλη διάσημη δικηγορική εταιρία της Νέας Υόρκης, την Πολ, Βάις, Ριφκιντ, Γουορτον & Γκαρισον (Paul, Weiss, Rifkind, Wharton & Garrison), γίνοντας σχεδόν αμέσως εταίρος της φίρμας. 

Για να πάρουμε μια αίσθηση του τι εστί αυτή η εταιρία, να πούμε ότι εμφανίζεται ως ο τρίτος μεγαλύτερος δωρητής προς τον Αμερικανό γερουσιαστή της Νέας Υόρκης και σημερινό ηγέτη της δημοκρατικής μειοψηφίας της Γερουσίας, Τσακ Σούμερ (Chuck Schumer, άλλον έναν απόφοιτο της Νομικής του Χάρβαρντ) μεταξύ 1989-2018. 

Αυτός ο κατάλογος των «δέκα μεγαλύτερων» δωρητών περιλαμβάνει επίσης τις εταιρείες Goldman Sachs, Citigroup, JP Morgan Chase, Credit Suisse, Morgan Stanley και Lazard – η οποία ήρθε στην Ελλάδα από τον προαναφερθέντα Βαρουφάκη και τις δύο προηγούμενες κυβερνήσεις για να συμβουλεύσουν τη χώρα στην εφαρμογή των συμφωνιών λιτότητας με την «Τρόικα». Ποιος είναι ένας άλλος μεγάλος δωρητής του Σούμερ; Ο Τζορτζ Σόρος.


Ο Νίμιτς συνέχισε και πάλι να συμμετέχει στην πολιτική ενώ ήταν στον ιδιωτικό τομέα και ιδιαίτερα σε θέματα εξωτερικών υποθέσεων, ωστόσο η πραγματική επιστροφή του στην πολιτική ήρθε το 1994, ότανο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον τον διόρισε ως ειδικό διαπραγματευτή του για το Μακεδονικό θέμα.

Τώρα, ας δούμε τι συνέβαινε εκείνη την περίοδο: η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήταν σε εξέλιξη, πολεμικές συγκρούσεις διεξαγόταν σε μεγάλο μέρος της περιοχής και η «Μακεδονία» είχε ανακηρύξει την ανεξαρτησία της το 1991. Από την αρχή του έτους δε, ένα από τα άτομα που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των εμπλεκομένων πλευρών στη Γιουγκοσλαβική σύγκρουση δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Σαϊρους Βανς.

Ήταν ο Νίμιτς που, τον Σεπτέμβριο του 1995, επέβλεψε την προσωρινή συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την βόρειο γείτονά της, στην οποία είχε δοθεί το προσωρινό όνομα «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». 

Ο Νίμιτς έκτοτε χρησιμοποίησε αυτήν την προσωρινή συμφωνία εναντίον της Ελλάδας. Σε μιασυνέντευξη που μεταδόθηκε πριν μερικούς μήνες στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης του ANT1, ο Νίμιτς είπε:

«Πρέπει κανένας να είναι ρεαλιστής. Αυτή τη στιγμή το όνομα της χώρας στα Ηνωμένα Έθνη είναι Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Έτσι το όνομα Μακεδονία περιλαμβάνεται τώρα στο όνομα στα Ηνωμένα Έθνη και αναγνωρίζεται από την Ελλάδα με αυτό το όνομα. Πάνω από 100 χώρες αναγνωρίζουν τη χώρα ως Δημοκρατία της Μακεδονίας, επομένως το Μακεδονία υπάρχει στο όνομα για τις περισσότερες χώρες»

Η Γιουγκοσλαβική σύγκρουση έληξε τελικά τον Δεκέμβριο του 1995, λίγους μόνο μήνες μετά την προσωρινή συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ, με τη Συμφωνία του Ντέιτον, κύριος αρχιτέκτονας της οποίας ήταν ο Υφυπουργός Ευρωπαϊκών και Ευρασιατικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Χολμπρουκ (Richard Holbrooke). Μετά το θάνατο του Χόλμπρουκ το 2010, μια «σπαρακτική» νεκρολογία για αυτόν δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Guardian από τον οικονομολόγοΠίτερ Γκαλμπρειθ (Peter Galbraith). 

Ποιος είναι ο Πίτερ Γκαλμπρέιθ; Είναι πρώην διπλωμάτης του υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος, μεταξύ άλλων, «ανακάλυψε» ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν έκανε χρήση απαγορευμένων χημικών εναντίον των Κούρδων (και ο οποίος υποστήριξε την διαίρεση του Ιράκ σε τρία κράτη, ενώ επίσης έπαιξε ρόλο και στη δημιουργία του νέου συντάγματος του Ιράκ το 2003, μετά την εισβολή των ΗΠΑ στη χώρα, επί προεδρίας Μπους).

Ο Πίτερ Γκαλμπρέιθ έχει διατελέσει επίσης πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Κροατία κατά τη διάρκεια της κρίσιμης περιόδου 1993-1998. 

Είναι ο γιος του βραβευμένου με Νόμπελ οικονομολόγου Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ και αδελφός του οικονομολόγου Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, ο οποίος διδάσκει στην προαναφερθείσα Σχολή Δημοσίων Υποθέσεων Λίντον Β. Τζόνσον στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν. 

Ο Τζέιμς Γκάλμπρέιθ ήταν σύμβουλος του Βαρουφάκη, όταν ο τελευταίος διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, ιδρυτικό μέλος του κινήματος του Βαρούφακη «DiEM 25», και έχειυπερασπιστεί επανειλημμένα τις ασυγχώρητες ενέργειες του Βαρουφάκη με δημοσιεύσεις του σε μεγάλες εφημερίδες των ΗΠΑ. Στον χώρο των υποστηρικτών της παγκοσμιοποίησης μπορούμε να κάνουμε λόγο για «οικογενειακή υπόθεση».

Επιπλέον, ο Πίτερ Γκαλμπρέιθ ήταν επίσης πρώην υποψήφιος για κυβερνήτης της πολιτείας τουΒερμόντΚρατήστε το Βερμόντ για τη συνέχεια.

Το 1999, ο Νίμιτς έγινε ο ειδικός διαμεσολαβητής των Ηνωμένων Εθνών για το ζήτημα της ΠΓΔΜ, μετά τον διορισμό του από τον τότε Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Ανάν (Kofi Annan), τον ίδιο που ήταν ο αρχιτέκτονας του «σχεδίου Ανάν» για την Κύπρο, το οποίο θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη διατήρηση μόνιμης τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στο νησί ή, αν προτιμάτε, θα καθιστούσε μόνιμη την παρουσία της σημερινής δύναμης κατοχής. 

Το σχέδιο (ορθώς) απορρίφθηκε από τους Ελληνοκύπριους σε δημοψήφισμα, ενώ είχε (και πάλι χωρίς να’ναι έκπληξη) εγκριθεί από τους Τουρκοκύπριους. Η Ελληνική «απόρριψη» μιας «λύσης» στο κυπριακό ζήτημα χρησιμοποιείται τώρα ως ένα είδος «όπλου» εναντίον της Ελληνικής πλευράς, υπονοώντας ότι είναι οι Έλληνες που δεν επιθυμούν ειρήνη και συμφιλίωση στο νησί.

Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Νίμιτς κατέλαβε τη θέση του ειδικού διαμεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών για το ονοματολογικό θέμα της ΠΓΔΜ. Ωστόσο, εκτός από το αμφισβητούμενο διπλωματικό του παρελθόν, ο Νίμιτς έχει συμμετάσχει επί μακρόν και σε άλλες οργανώσεις και πρωτοβουλίες που πιστεύεται ότι απηχούν τις πραγματικές του πεποιθήσεις, θέτοντας σε αμφισβήτηση την αμεροληψία του σχετικά με το ζήτημα της Μακεδονίας.

Καταρχάς, πρέπει να αναφερθεί ότι ο Νίμιτς αναφέρεται ως μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων (Council on Foreign Relations – CFR), το οποίο θα εμφανίζεται πολλές φορές στις επόμενες παραγράφους και του οποίου η επιρροή όπως για παράδειγμα στα συστημικά μέσα ενημέρωσης είναι καλά τεκμηριωμένη.

Ένα από τα κυριότερα σημεία του βιογραφικού του Νίμιτς είναι η θέση του ως πρώην διευθυντή τουMKO Προστασία της Φύσης (Nature Conservancy). 

Ποιος εργάζεται σήμερα για τη Nature Conservancy

Η Μαρία Δαμανάκη. 

Είναι η παγκόσμιος διευθύντρια αυτής της ΜΚΟ για τους ωκεανούς. 

Και ποια είναι η Δαμανάκη; 

Η Δαμανάκη εμφανίζεται να συμμετείχε στην «αντίσταση» εναντίον της στρατιωτικής χούντας και ήταν η φωνή του διάσημου πειρατικού ραδιοφωνικού σταθμού των φοιτητών στο υπό κατάληψη Πολυτεχνείο κατά τη φοιτητική εξέγερση, όπου επαναλάμβανε την περίφημη φράση «Εδώ Πολυτεχνείο». 

Στη συνέχεια εξαργύρωσε την «αντιστασιακή» της δράση με μια πολιτική καριέρα. Ήταν μέλος του Συνασπισμού (πρόγονος του ΣΥΡΙΖΑ), του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ (μέσα από το οποίο ξεπήδησε αργότερα ο Συνασπισμός).

Το 1994 και το 1998 η Δαμανάκη ήταν υποψήφια για δήμαρχος της Αθήνας, καταλαμβάνοντας το 1998, τη δεύτερη θέση. Το 2009, η Δαμανάκη διορίστηκε εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενώ το επόμενο έτος εξελέγη ως προσωρινός Επίτροπος της ΕΕ για τις θαλάσσιες υποθέσεις και την αλιεία, θέση που κατείχε μέχρι το 2014. 

Παρά το γεγονός ότι ο μισθός της ήταν 400.000 ευρώ ετησίως στη θέση αυτή, η Δαμανάκη διατήρησε παράλληλα και την κοινοβουλευτική σύνταξή της σε μια εποχή που η Ελλάδα αναγκάστηκε να εγκρίνει το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο, εφαρμόζοντας σκληρές περικοπές λιτότητας για όσους δεν ήταν αρκετά τυχεροί να συμμετέχουν στην διάσωση του πλανήτη, όπως ήταν η κα. Δαμανάκη.

Ο Νίμιτς, μεταξύ 1986 και 1994, υπηρέτησε επίσης ως Πρόεδρος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη (UNDC), ως αντιπρόσωπος των πρώην δημάρχων της Νέας Υόρκης Εντ Κοτς (Ed Koch) και Ντέιβιντ Ντίκινς (David Dinkins).

Ο Νίμιτς είναι επίσης θεματοφύλακας του πρώτου ιδρύματος που φοίτησε, του Κολεγίου Ουίλιαμς(Williams College). Είναι επίσης διευθυντής του Ιδρύματος Ρεβσον (Revson Foundation), που ιδρύθηκε από τον Charles H. Revson, ιδρυτικό πρόεδρο της εταιρίας καλλυντικών Revlon. Ο Νίμιτς, μεταξύ 2009 και 2014, υπηρέτησε επίσης ως πρόεδρος του συμβουλευτικού συμβουλίου του Ινστιτούτου Λεβιν του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (SUNY Global / The Levin Institute), το οποίο πήρε το όνομά του από τον Νιλ Λεβιν (Neil D. Levin), πρώην εκτελεστικό διευθυντή της προαναφερθείσας Λιμενικής Αρχής της Νέας Υόρκης και Νιου Τζέρσι.

Ο Νίμιτς είναι επίσης συνιδρυτής και πρώην επικεφαλής του Παγκόσμιου Ινστιτούτου Φυσικών Πόρων(World Resources Institute) , το οποίο διαθέτει γραφεία στις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Βραζιλία, την Ινδονησία και την Ινδία, και το οποίο προβάλλει «λύσεις πολιτικής» για μια «βιώσιμη οικονομία». Ο σημερινός πρόεδρος του Ινστιτούτου, Αντριου Στιερ (Andrew Steer), είναι πρώην ειδικός εκπρόσωπος της Παγκόσμιας Τράπεζας για την κλιματική αλλαγή ενώ στα άλλα μέλη του διοικητικού συμβουλίου περιλαμβάνονται και άλλα πρώην στελέχη της Παγκόσμιας Τράπεζας, όπως και ο πρώην πρόεδρος του Μεξικό Φελίπε Καλντερόν (Felipe Calderon).

Επιπλέον, ο Νίμιτς – ο οποίος φαίνεται να είναι μέσα σ’ολα – είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου μίας ΜΚΟ με το όνομα Ινστιτούτο Αγροτικής Ανάπτυξη Λαντέσα (Landesa Rural Development Institute), ένας οργανισμός που δηλώνει ότι υποστηρίζει «δικαιώματα στη γη» για τους φτωχούς του κόσμου. Ένας από τους ανώτερους συμβούλους της Λαντέσα είναι ο Μπιλ Γκειτς (Bill Gates) ο ιδρυτής της Microsoft.

Η θέση του Νίμιτς στη Λαντέσα σύμφωνα με το βιογραφικό του είναι Σύμβουλος Διευθυντής ενώ στο παρελθόν ήταν Γενικός Διευθυντής (COO). Έχει επίσης διατελέσει Διευθύνων Σύμβουλος της General Atlantic LLC, εταιρίας χαρτοφυλακίου αναπτυξιακών επενδύσεων που παρέχει κεφάλαια και στρατηγική υποστήριξη σε αναπτυσσόμενες εταιρείες.

Όμως, η θητεία του Νίμιτς στην General Atlantic περιλαμβάνει μια άλλη σύγκρουση συμφερόντων με το ρόλο του ως «ουδέτερου διαμεσολαβητή» μεταξύ της Ελλάδας και της «ΠΓΔΜ». 

Όπως έχει αποκαλυφθεί – αλλά ποτέ δεν έχει αναφερθεί στην Ελλάδα ούτε στους ξένους ανταποκριτές της Ελλάδας – η General Atlantic καθόσον ο Νίμιτς ήταν στην εταιρεία, επένδυσε σε μια Δανέζική τράπεζα γνωστή ως Saxo Bank. Η Saxo Bank λειτουργεί θηγατρική στην Ελλάδα, η οποία ωστόσο δεν αποκαλύφθηκε ποτέ από τον Νίμιτς σε εκθέσεις που υποβλήθηκαν προς τον ΟΗΕ. 

Ο Στέφαν Ντουτζαριτς (Stéphane Dujarric), εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, ερωτήθηκε για αυτή την προφανή σύγκρουση συμφερόντων σε μια ενημέρωση Τύπου το 2018 και αρνήθηκε οποιαδήποτε παρατυπία εκ μέρους του Νίμιτς.

Ο Νίμιτς είναι επίσης πρώην διευθυντής της Renren Inc. και της θυγατρικής της, Oak Pacific Interactive, του δεύτερου μεγαλύτερου φορέα εκμετάλλευσης ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης στην Κίνα. 

Επιπλέον είναι πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της επενδυτικής εταιρίας KCG Investments, που δημιουργήθηκε το 2013 από την συγχώνευση της Knight Capital Group με την Getco και έχει κύριο μέτοχο τη General Atlantic. 

Ο διευθύνων σύμβουλος της General Atlantic, Ρενε Κερν (Rene Kern), είναι επίσης μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της KCG. 

Η KCG Investments είναι μια παγκόσμια εταιρία χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών που ασχολείται ως ειδικός διαπραγματευτής μετοχών (market making), με τις χρηματιστηριακές συναλλαγές υψηλών συχνοτήτων (high-frequency trading), ηλεκτρονική εκτέλεση συναλλαγών (electronic execution), πωλήσεις σε θεσμικούς επενδυτές (institutional sales) και χρηματιστηριακές συναλλαγές (trading).

Επιπλέον, ο Νίμιτς έχει επίσης διατελέσει διευθυντής της αλυσίδας σουπερμάρκετ Weis Markets Inc. στη πολιτεία της Πενσιλβανία και διευθυντής της Ability Resources, Inc., ενός ανεξάρτητου διαχειριστή ασφαλιστικών προϊόντων ζωής και υγείας, παράλληλα με τη συμμετοχή του στο Zagat Survey, Inc. καιMultiplan, Inc. 

Η Μπλούμπεργκ (Bloomberg) αναφέρει επίσης τον Νίμιτς ως διευθυντή του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Δημόσιας Διοίκησης (European Institute of Public Administration).


Αλλά περιμένετε, υπάρχουν κι άλλα καλύτερα! 

Από το 2017, ο Νίμιτς είναι επίσης θεματοφύλακας του Πανεπιστημίου Κεντρικής Ευρώπης (Central European University, CEU). 

Ο ιδρυτής του CEU δεν είναι άλλος από τον Τζορτζ Σόρος, ενώ τo CEU προωθεί ανοιχτά τις πρωτοβουλίες «ανοιχτής κοινωνίας» (Open Society) του Σόρος. 

Πρόσφατα διακόπηκε η λειτουργία του CEU στην Ουγγαρία από την κυβέρνηση του Βίκτωρ Όρμπαν (Viktor Orban). 

Μια από τους κορυφαίες προσωπικότητες που αντιτίθενται στην στάση του Ορμπαν απέναντι στο CEU είναι η Κειτι Μαρτον (Kati Marton), σύζυγος του μακαρίτη Ριτσαρντ Χολμπρουκ (που αναφέραμε προηγουμένως) και πρώην σύζυγος του επίσης μακαρίτη, Πίτερ Τζένινγκς (Peter Jennings) που ήταν για πολλά έτη παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του μεγάλου Αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου ABC(ABC Evening News). 

 

Ο Σόρος παρέμεινε πρόεδρος του CEU μέχρι το 2007 οπότε και τον διαδέχτηκε ο Λεον Μποτστιν (Leon Botstein), ο οποίος ήταν τότε πρόεδρος του Κολλεγίου Μπαρτ (Bard College) της Νέας Υόρκης. 

Γιατί είναι αυτό σημαντικό; 

Το Κολλέγιο Μπαρτ είναι η έδρα του Ινστιτούτου Οικονομικών Λεβυ (Levy Economics Institute), του οποίου πρόεδρος, από την ίδρυσή του το 1986, είναι ο οικονομολόγος Δημήτρης Β. Παπαδημητρίου. 

Ο Παπαδημητρίου, που διδάσκει στο Μπαρτ από το 1977 και έχει προεδρεύσει επίσης σε επιτροπές του Κογκρέσου, είχε σπουδάσει στο Νέο Πανεπιστήμιο της Νέα Υόρκης (New School) που είναι γνωστό για τη σύνδεσή του με τη Σχολή της Φρανκφούρτης στη Γερμανία (Frankfurt School) και την ιδεολογία που σήμερα ονομάζεται «πολιτιστικός μαρξισμός» (Cultural Marxism).

Ο Παπαδημητρίου, από τον Νοέμβριο του 2016 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018, υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού του ΣΥΡΙΖΑ, πριν παραιτηθεί (απρόθυμα) για λόγους ευθιξίας, αφού αποκαλύφθηκε ότι μαζί με τη σύζυγό του, Ράνια Αντωνοπούλου, που ήταν επίσης αναπληρωτής Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ελάμβαναν ο καθένας μια γενναία επιδότηση ενοικίου από το Ελληνικό Κράτος για την κατοικία τους στην Αθήνα, υποστηρίζοντας ότι ήταν μόνιμοι κάτοικοι του εξωτερικού. 

Και η Αντωνοπούλου παραιτήθηκε όταν αποκαλύφθηκε το θέμα αυτό. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Παπαδημητρίου και η Αντωνοπούλου ήταν το πλουσιότερο ζευγάρι στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.



ΠΗΓΗ